ก่อนอื่นเลยแล้วกันนะ~ จากบล๊อกเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2550

ผมขอโทษในสิ่งที่ผมพูดผมบ่นลงไปทั้งหมดนะ

ผมอยากบอกตรงๆเลยว่า "ผม" ไม่ได้เป็นคนขี้เล่น แต่เป็นคนขี้หงุดหงิด และอารมณ์ร้อนเสียด้วยซ้ำ

แรงกดดันหลายๆด้าน ที่มันทำให้ผมต้องบ่น บ่น และบ่น

แต่เพราะเรื่องมันมีที่มาจาก เมื่อสองผู้ปกครองคุยกัน เมื่อวันที่ 6 พฤษภาฯ

แม่เราก็เอาแต่ชมแก~ และการชมเชยแกแต่ละครั้งของแม่เรา มันเหมือนการกรอเทปกลับไปกลับมาหลายๆครั้ง

มันกลายเป็นว่าเราไม่มีอะไรดีเลยนะซี~

"แม่! ถ้าแม่เห็นเค้าดีก็ไปเอาเค้ามาเป็นลูกเลยสิ!"

"เออ! อยากเหมือนกัน!"

นึกถึงจิตใจเรานะ คนเป็นแม่ บอกแบบนี้กับลูกตัวเอง จะคิดยังไงล่ะ

แต่ยังไงเรื่องทั้งหมดก็ขอโทษด้วยนะ ขอโทษจริงๆ

ปล. ที่เขียนไว้เผื่อจะเข้ามาอ่านนะ

----------------------------------------------------------------------------

กลับมาถึงบ่นๆบล๊อกตามคอนเซ็ปต์ต่อ

วันนี้ขอหัวข้อสาระสักทีเถอะ!

จริยธรรม กับการไหว้ สัมพันธ์กันไหม?

บางคน ไม่คิด ไม่ค่อย จะเห็นความสำคัญกับการไหว้สักเท่าไหร่

"จริยธรรมจะเอาไง ไหว้หรอ เบื่อแล้ว"

คำนี้เป็นคำพูดของมนุษย์คนหนึ่ง

ผมเองนะอยากจะรู้จิตใจคนๆนี้เหมือนกันว่า เธอคิดอะไรกับการไหว้

การไหว้ คือ จริยธรรมอันสูงส่งของประเทศไทย วัฒนธรรมไทย มีการไหว้

เดี๋ยวนี้ เด็กไทย ลืมการไหว้ผู้อาวุโสกันไปเสียแล้วนะ~

เห็นผู้ใหญ่ เดินกระแทกไหล่ แล้วจากไป

โดยเฉพาะคุณครู ผู้ใหญ่ที่รู้ๆจักมักคุ้นกัน ยิ่งควรไหว้

สิบนิ้วบรรจบกันตรงหว่างคิ้ว คงจะไม่ยากเกินไป

แต่เด็กไทยลืมการไหว้ นี่หมายถึงอะไรกัน?

การไหว้นะ คือจริยธรรมอย่างหนึ่งเลยนะ

องค์กรทุกๆองค์กรเนี่ย มีการไหว้บรรจุอยู่ในจริยธรรมองค์กร

แม่ผมเป็นพยาบาล แม่ผมทำโครงการเกี่ยวกับพฤติกรรมบริการ

มีพยาบาลระดับอาวุโส ฟังการPresent โครงการตัวนี้แล้ว

ก็มาบอกกับแม่ผมว่า "เรื่องการไหว้ผู้ป่วย พยาบาลวิชาชีพอย่างเราๆ ไม่ควรจะไหว้ผู้ป่วย เพราะเราไม่ใช่พนักงานโรงแรม"

แต่วิทยาลัยพยาบาลตำรวจ สอนแม่ผมไว้ว่า "ผู้ป่วยคืออาจารย์ของพยาบาลวิชาชีพ"

เพราะฉะนั้นการไหว้คือสิ่งที่สำคัญ

และพยาบาลอาวุโสคนเดียวกันนี่แหละ เป็นคนที่ผมไหว้เขา แล้วเขาไม่เคยรับไหว้ผมสักครั้ง สักครั้งเดียวก็ไม่เคย แค่พยักหน้า มันยังไม่เคยพยักหน้า

คนไทย ลืมการไหว้กันหมดแล้วหรือ?

เฮ้อ ประเทศไทย-*-