วันนี้มีเรื่องบ่นๆอีกแล้วนะครับ~

(ถอนหายใจก่อน 1 รอบ~)

หลังจากไปส่งแม่ทำงานที่ไทยพาณิชนิวยอร์คไลฟ์ ไอ้เนสก็โทรมา

"มารับกูได้ไหมวะ?"

ผมก็ตอบตกลงไป ด้วยความที่ผมหลงลืมไปว่า บ้านมันอยู่ตั้งงามวงศ์วาน -*-

เลยรีบบึ่งรถขึ้นทางด่วนด้วยความรีบร้อน จนไปถึงบ้านมันจนได้ = =

งามวงศ์วาน 24 หลังเดอะมอลล์

ผมก็เรียกมันจากในบ้านอ่ะนะ

พอมันขึ้นรถผมปั๊บ กลิ่นน้ำหอมฟุ้งเชียว~

แม้ง ฉีดน้ำหอมเรอะ~

ตัดตอนไป - -

จนไปถึง นู่น สนามกีฬาแห่งชาติพร้อมๆกับ เนส และ ก็ เซ้นต์

ก็เห็นไปกันเยอะนะ ค่อนข้างจะเยอะสิ

แต่ทว่า กุไปแล้วไปนั่งเฉยๆ รับไม่ได้ฮะ...

ผมเองค่อนข้างจะโรคจิตนะ เป็นคนที่ถ้าทำตัวว่างเมื่อไหร่ จะเห็นตัวเองเป็นคนไร้ค่าทันที

เฮ้อ!

กิ๊กเองก็บอกนะ ว่ามาแค่ให้พวกนั้นเห็นหน้าว่ามาก็พอแล้ว...

แต่มันก็อดคิดไม่ได้หรอก ว่าตัวเองไม่ใช่ส่วนเกินของการ Work งาน

การนั่งหายใจทิ้งมันเสียเวลามากรู้ไหมห๊ะ?

เวลาทุกเสี้ยววินาที มันเป็นมูลค่าเงินทั้งนั้น

เฮ้อ!

เข็ดแล้วนะ เข็ดแล้ว ทีหลังจะไม่ไปร่วมสังฆกรรมอีกแล้ว!

ถ้าคิดว่าบุคคลากรในการทำงานพอ ก็ไม่ต้องเรียกทุกคนก็ได้นะ

อยากจะเว้นใครก็เว้นให้เป็นหลักเป็นตอน

ปล่อยให้คนอื่นนั่งหายใจทิ้ง มันน่าเบื่อก็น่าจะเข้าใจกันบ้าง

ที่พูดเนี่ย ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยงานห้อง

แต่จะบอกว่า ถ้าไม่ต้องการให้ช่วย ก็ไม่ต้องเรียกให้มา

เพราะผมเป็นคนตรงเวลา และ ไม่ใช่คนเหลวไหลด้วย

ที่สำคัญ ผมให้ความสำคัญกับงานชิ้นใหญ่มากกว่างานชิ้นเล็ก!

ผมไม่ชอบทำงานกระจุ๋งกระจิ๋งนิดๆหน่อยๆหรอก -*-

ปล. บอร์ดหน้าห้อง645 สองบอร์ดกุขอทำเองทั้งหมด มึงจะว่าอะไรกูไหม?

ปล.2 เบื่อ (-o-)