นางฟ้ากำลังลดหายไปจากความสนใจของผมทีละนิด

แม้ผมจะต้องฝืนมันมากเพียงใด แต่ผมก็ต้องพยายาม

เพราะความหวังอันริบหรี่บางอย่าง บีบบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้

บางที่ อาจรู้สึกดีกว่านี้ก็ได้นะ ถ้าเราเลิกคิดถึงนางฟ้าคนนั้นสักที~

ว่าไปแล้ว จะไม่บ่นอะไรสักหน่อย ก็คงจะไม่ใช้คอนเซปต์ของบล๊อกนี้

วันนี้หลังจากเลิกเรียน ผมก็เดินดมยาดมไปด้วยความเหนื่อย

ว่าจะไปเอาหนังสืออังกฤษ waveing it together (รึเปล่า) ที่อาจารย์สั่งให้ไปเอา

แต่ทว่า ไปไม่เจออาจารย์ ไอ้ก๊อตก็โทรมาหา แล้วรีบให้ไปตึก 7 ไปหาป๋าปรีชากัน(อาจารย์สอนฟิสิกส์อ่ะคับ)

ผมก็รีบวิ่ง นึกว่ามันเจออาจารย์แล้ว ที่ไหนได้ ไปอยู่ชั้น 4 ยังไม่ได้ขยับเขยื่อนขย้อนกายไปไหนเลย

วิ่งขึ้นมาสี่ชั้นผมก็เหนื่อยเป็นนะครับ

ถ้าเดินล่ะว่าไปอย่าง!

พอเห็นหน้ามันปั๊บ ว่าจะไม่บ่นแล้วนะ- -

แต่พอเห็นพวกนั้นปั๊บ ทำให้ผมรู้สึกอยากวีน - - (พวกนั้นมีอิทธิพลจริงๆนะเนี่ย)

เลยบ่นก่นด่าไอก๊อตไปชุดใหญ่

"กูเหนื่อยนะเว้ย วิ่งจากตึก 5 มาตึก 7 แถมเดินขึ้นบันได...."

"เออเมิงไปนั่งก่อนไป ยาดมมั้ย" แล้วไอ้ก๊อตก็คว้ายาดมจากมือของใจมา

"ไม่ต้อง กูมี"

"เออๆๆ งั้นเมิงไปนั่งเลยไป หุบปากนะเมิง ไม่งั้น จะแฉ!"

"เออ~"

ดูม๊านน ขู่แบบนี้เลยเรอะ T_T

ผมนั่งไปนั่งมา ดมยาดมเข้าจมูก ทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่า เสลดในลำคอจะเย็นๆ

แล้วในที่สุดไอ้ก็อตก็ลงไปจนได้ - - ป๊าดชึ่ง!

ไปแล้วไม่เจอป๋าปรีชาว่ะ - -

เฮ้อออออ~

เวลาผ่านไป~

นั่งเรียนพิเศษ กับอาจารย์ ดวงใจ - -

รู้สึกท่านจะสนใจผมเป็นพิเศษ เนื่องจากผม ทำหน้าเอ๋อๆตลอดเวลา - -

แล้วอธิบายย้ำไปย้ำมา อ่อ ผมชักเข้าใจขึ้น

ถึงในห้องจะสอนไม่รู้เรื่องเท่าไหร่นะ แต่พอมาสอนแบบนี้ ก็รู้เรื่องดี

แต่พอตอนปลายๆ ไอ้เซ้นมานี่ดิ

สมาธิผมลดเหลือแค่ 25 %

เพราะมันพูดตลอดเลย แล้วผมก็สมาธิสั้นอยู่

ส่วนป๋าไตเติ้ลก็ สาวโทรหาจัง~

คุณกบก็ โอเคนะ ~

อย่างน้อย เหยื่อครบ 4 ราย ฮี่ย์ๆๆๆ

กลับบ้าน ก็ไม่มีอะไร กลับก็กลับ ~

ไอ้ก็อตนะไอ้ก็อต จะแฉ จะแฉ อยู่ได้อ๊า

อีวาวก็ เดี๋ยวแฉ เดี๋ยวแฉ

T_T ทำไมถึงเป็นเช่นนี้