วันนี้รู้สึกวังเวงแปลกๆอ่ะ นี่ว่ามาสายแล้วนะ ยังรู้สึกวังเวงอยู่อีก

7.10 น. - -

เลยไปนั่งคุยกับพวกห้อง 3

ไอ้นัทคุยโวเรื่องเงินในมือถือติดลบ - -

สุดยอด~ เพ่ชาย โทรได้ไงเนี่ย ติดลบตั้ง 5 บาท - -

ตู ลบสามสิบบาทยังเคยเร้ยย~

กว่าจะเจอพวกไอ้เนสกะไอ้เติ้ลก็เกือบจะเข้าแถวแล้ว

เจอวาว มันก็บอกว่า กลุ่มพวกหลังพระรูปฯ มีตุ๊กตาหมีใหญ่เอย หมึกกล้วยเอย เยอะแยะ - -

ตอนแรกผมก็ไม่สนใจหรอกเน้อ - -

แต่พอหลังจากเข้าแถวเท่านั้นแล - -

กี๊ซ~ อีแพน นังหมึก กอดหมึกกล้วย - -

เห็นแล้วกุหิวปลาหมึกชิบ~ - -

นึกถึงตอนไปชะอำ ได้กินหมึกกล้วยตัวใหญ่ๆ สีชมพู

(เกือบเผลอกัดเสียแล้ว - -)

วันนี้คาบแรก ภาษาไทย อาจารย์เชิญวิทยากรพิเศษมาร้องเพลงพื้นบ้านให้ฟัง - - สุดยอดเลยครับ - - ผนวกกับการมึนเรื่องกระเป๋าใหญ่กระเป๋าเล็ก - -

คาบที่ 2 อยากจะร้องดังดัง แบบปาล์มมี่ เพราะ ป้าสมพิศ ไม่อยู่เฟ้ยยยย~

คาบ 3-4 เป็นคาบที่น่าเบื่อเหมือนเดิม~ วันนี้สอนบัญชีคู่ - - กูฟังไม่รู้เรื่องพระเจ้าข้า~

คาบ 5 พละ โอ้วชิท นึกว่าสอบนะเนี่ย ซ้อมหรอกรึ - - ซ้อมเต้นเปิดเพลงตีกันกับกลุ่มอีเอ๋ยกันมันส์ ที่ไหนได้ เสียงของเรา แพ้ยับ - -

คาบ 7 สอบคณิต ว๊ากก อยากตาย ตูเสียดาย 3 ข้อแหน่ะ - - โดยเฉพาะข้อที่ 4 อาจารย์มาแนะแนวทางตอนท้ายชั่วโมง ทำไมทันเลยอ่า ~ สามข้อแรกทำได้หมด และไม่น่าเชื่อว่ามีคนทำข้อแรกที่ง่ายที่สุดไม่ได้ - -

คาบ 8 กิจกรรมคณะสี ฮ่าๆ ตูโดดไปพิมพ์งานให้อ.หัวหน้าคณะสีฟ้อย (ฮา~)

คาบ 9 ชมรม เข้าสายเพราะมัวแต่พิมพ์งานให้อาจารย์ โอ้ว ชิท เกือบขาดชมรมแน่ะ - -

ลงมาจากคาบสุดท้ายประมาณเอาว่า เกือบสี่โมงสิบห้า รีบสาวเท้ากลับเลย

.

.

.

ภาคกลางคืน ผม แม่ น้อง กับ น้าๆผู้ร่วมชะตากรรมในการเดินทางอีกสองคน ไปยัง 13 เหรียญแถวๆสุรวงศ์ ไปเลี้ยงฉลองหลังเลิกงานเล็กๆน้อยๆ

เปิดห้องโอเกะร้องเลย

โดนโยนไมค์ให้ตลอดเลย เนื่องจากเลือกแต่เพลงลูกทุ่ง

ร้องบ่อยมากเลยอ่า~

กิ้ว~ จนเพลงของมาช่าขึ้นมา ก็ได้พักหน่อย

จนแม่แซวว่า "ถ้าร้องเพลงมาช่าได้อีกไม่รู้จะว่าไงแล้วนะ~!"

เลิกเกือบจะห้าทุ่ม พาน้าๆไปส่งที่โรงพยาบาลก่อนกลับบ้าน

แต่ปัญหาอยู่ที่อีตอนกลับบ้าน

ขับมาได้ดีๆไม่ง่วง

ดันมาง่วงปลายๆ

รู้สึกเหมือนความซวยจะมาเยือนในไม่ช้านี้

ทำไมถึงรู้สึกเหรอ? ก็เพราะว่า วันนี้ การดำเนินชีวิตของผม เรียบง่ายเกินไปนะสิ

และแล้วมันก็มาถึง

กำลังจะเลี้ยวรถเข้าหมู่บ้าน

เหมือนกับจะหลับในไปพักหนึ่ง

ครึ่ง โคร่มๆๆๆ!!!

ผมตื่นจากผวังค์ทันที แว๊กกกก ตูชนกระถางต้นไม้หน้าหมู่บ้าน - -

ป้ายทะเบียนหักเละ - -

แง้~พี่ยามเดินมาส่องใหญ่

ผมรีบถอย ไว้พรุ่งนี้จะเคลียร์เรื่องนี้

เฮ้อ~ เอ๊ะ หรือตูไม่ได้หลับ แต่แอบคิดถึงคนๆนั้นจนเกิดเรื่องน้อ~

บ๊ะ ไม่ใช่หรอก เธอโบยบินจากความคิดเราไปแล้วนี่ เหลือแต่ขี้ให้เราดอมดมในสมองแก้คิดถึงนี่นา

เฮ้อ~

ไปแหละ

ปล. หว๋า โดนประชดประชันเล็กน้อย แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง~

ปล.2 ภาษาวิบัติ หากใช้แต่พองาม ไม่เป็นไร

ปล3 แต่หากไม่มีการเตือนจิตสำนึกกันบ้าง ก็อาจนำพาสู่ความหายนะได้ เหมือนกับ การทิ้งขยะลงแม่น้ำ หากไม่มีการเตือน ก็พากันทิ้งอยู่นั่นแหละ แล้วเกิดอะไรล่ะ น้ำเน่าเสีย ต้องมาคอยลอกคลองลอกแม่น้ำ

ปล4 เรียนพิเศษอีกแล้วน้อตู~