ขออนุญาติลงสองบล๊อกนะฮะ - -
เนื่องจากเมื่อวานไม่ได้บันทึกไว้
อยากจะเล่าเกี่ยวกับการไปเที่ยวในที่ๆสงบสุข.....
สวนหลวง ร.๙ นั่นเอง~
เพิ่งไปมาเมื่อวันอังคารฮะ.....
ซึ่งนานๆจะได้มาทีหนึ่ง.....
สายน้ำสีขุ่นสีนี้....ผมเห็นมัน แล้วทำให้ผมคิดได้อย่างหนึ่ง....
คนเรา ต้องปรับสภาพตัวเองเข้ากับสังคมได้ทุกสังคม...เหมือนดังปลาที่ยอมทนอยู่ได้แม้น้ำจะเน่าสักเพียงใด....
แต่ถ้าหากอยู่ไม่ได้...ก็จะเป็นแบบนี้.....
ปลาตายนั่นเองครับ~ เพราะเป็นพวกปรับตัวยาก ฉันใดฉันนั้น.....
มานึกย้อนถึงตัวเราเอง อืม เราเองก็เป็นพวกปรับตัวเข้ากับสังคมยากเหมือนกันนะ
ยังมีอคติกับสังคมบางกลุ่มอยู่เหมือนกันนะ.....
อืม...ต่อไปเราก็คงเหมือนปลาที่ตายในน้ำเน่าน่ะแหละเนาะ...
เป็นไงครับ ผมหล่อมะ....~
วันนี้เครื่องบินไม่ผ่านสักลำ เลยไม่ได้เห่าอ่ะ....~
เลยเดินชมดอก...ดอกไม้ดีกว่า~
เดินไปเดินมา ผมก็พบกอดอกกระเจียว....(อย่าเติมไม้ตรีบนสระอีเชียวนะ - -)
ตอนนี้เป็นช่วงที่ดอกกระเจียวบานน้อ....
มีงานเทศกาลทุ่งกระเจียวที่ชัยภูมิอ่ะ...น่าไปนา....
เดินต่อไปเรื่อย ก็ยังพบกับ~
ผมก็งงมาหลายปีแล้วล่ะนะ ว่ามันคืออะไร......
ที่แท้มันก็คือ เครื่องเสียงธรรมดานี่เอง.....
รูปร่างสวยจริง สมกับเป็นสวนหลวง ร.๙
แล้วก็เดินต่อไปอีก....
(ไม่ต้องหันหน้าไปทางขวาตามลูกศรนะฮะ..เดี๋ยวจะนึกว่าสิ่งที่อยู่ด้านขวาเป็นเดอะห้องน้ำล่ะยุ่งเชียว)
อืม ว่าไปแล้ว ภาพนี้....มันบอกผมว่า....
"เคียงคู่ แต่ ไม่มีวันบรรจบ"
"เส้นแบ่งนั้น คือเส้นขนานของหัวใจ เพราะเราสองคนคงรักกันไม่ได้"
ไม่งั้น คงมีคนพบรักกันในห้องน้ำแล้วแหละเนอะ...~
เอิ้กๆ....ไปๆมาๆ เจอตัวเงินตัวทองด้วยแฮะ....
ว่ายน้ำเหมือนคนเลย..... ทำให้นึกถึง...คนๆนึง...
จริงๆน๊า....~
บ่นพอและ บายคร่ะ....
-------------------------------------------------------------------------------------------
เม้นสิ เม้นสิ....เขียนอ่ะเมื่อย เม้นหน่อยเม้นหน่อย...
edit @ 2007/08/01 22:42:33
