เฮ้อ...ผ่านมรสุมงาน พายุโหมกระหน่ำมาเท่าไหร่

โหมมาเหอะ....ตูก็ดองงานเป็นอย่างเดียว -*-

เซ็งหว่ะ...อะไรกันฟะเนี่ย....

วันนี้เรียนสามคาบ สอนคอมอมรศรีต่อ.....

Flash ให้ทำรูป โดเรมอน.....

จอร์จจจ....จารย์ทำได้ด้วย อิอิ -*-

ทางรถไฟ รางขนานกัน.....

น้อยนักที่มันจะบรรจบกัน มาเจอะกันเป็นครั้งคราว....

บางครั้ง ต้องเดินทางเป็นกิโลกิโล กว่าจะเจอจุดตัดระหว่างราง.....

ความรัก กว่าจะมาเคียงคู่กันได้มันยากนักนะ....

มันคงต้องอาศัยเวลา....และ ความพยายาม....

แต่ทว่า....ถ้าเราล้มเลิกความพยายามเสียก่อน.....

มันก็เหมือนกับ ตกรางนั่นแหละ...ยอมถอยไป....

แล้วเมื่อไหร่รักจะสมหวังเล่า??

อืม.....

แต่สำหรับกรณีผม มันไม่ใช่....ขอโทษ!!!!

ปล. ตั้งค่ายรบกับนางฟ้า เข้ามามึงตาย!!!!

ปล.2 ถ้ากุใจอ่อนล่ะ???

ปล.3 เซ็งน้อ.....T^T