แต่ไม่ใช่บล๊อกสุดท้ายแล้วจะปิดตัวบ่นๆบล๊อกนะเฟร้ย (ฮา)

ตราบใดที่โลกยังไม่พังทลาย และ อีดิวอี้โอตาคุยังอยู่บนโลกใบนี้...ตูก็จะไม่มีวันเลิกบ่นเป็นอันขาด...

แต่สุดท้ายที่ผมจะละทิ้งเรื่องเก่าๆ ไว้เป็นเพียง "ความหลัง"

และก้าวสู่ปีใหม่ที่สุดจะวุ่นวายต่อไป....

ปีเก่าที่ผ่านมา...

ความทรงจำดีๆที่เลือกที่จะจำ ก็คงจะีมีบ้าง....

เช่น... แข่งทำเว็บเพจ โฮมเพจ ได้เหรียญทอง...

การทำงานกีฬาสี...แข่งชักกะเย่อ....

ขนของช่วยเพื่อนจนดึกจนดื่น....

แม้จะเป็นวันเดียวแต่ก็เป็นวันที่น่าจดจำ....

จำวันปีใหม่เมื่อคราวที่แล้วที่นั่งเค้าท์ดาวน์ปีใหม่ในบอร์ดเด็กศรี แล้วเกิดระเบิดตอนที่พิมพ์คำว่า สวัสดีปีใหม่ลงบนเอ็มเอสเอ็นที่มีไอ้กวงกะไอุุ้บุ้คร่วมคุยกันอยู่...

จำวันที่ต้องขนของย้ายหอผู้ป่วยกับน้าๆที่ทำงานแม่สามวันสองคืน...

จดจำวันทีี่เหนื่อยที่สุด...

จดจำวันที่ดีที่สุด...

แต่คำว่าจะจดจำนั้น...เราคงต้องทิ้งความทรงจำอันขมขื่นเอาไว้ข้างหลังบ้าง....

เช่น...

ความทรงจำเงาสีดำที่ค่อนข้างจะจางหายลงไป....

ความทรงจำด้านความรู้สึกต่างๆ.... รัก โลภ โกรธ หลง...

ปล่อยให้มันละลายไปกับปีเก่า....

นับตั้งแต่ปีใหม่เป็นต้นไป...

ผมขอ...ขอให้ผมลืมทุกสิ่งที่คอยกัดกินชีวิตผมให้ขมขื่น...ขอให้ผมลืม...ลืมว่าไอ้คนที่ทำให้ผมเจ็บคนเดียวว่ามันเป็นใคร...

ขอให้ผมลืม...ลืมทุกๆอย่างในหน้าร้อนที่ผ่านมา....

ให้ผมลืมทุกๆอย่างที่เคยประสบพบเจอ....(มัน)

และขอให้ปีใหม่นี้...ผมลืมทุกๆอย่างเกี่ยวกับ (มัน)

และเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เสมือนไม่มีมัน...

ไม่ใช่สิ...ไม่มีมันดีกว่า....

และขอให้ ผม ยิ้มได้แม้จะพบอุปสรรคทุกๆเรื่อง...

เท่านั้นผมก็พอใจแล้วล่ะ....

เฮ้อ...ลาก่อน ปีหมูไฟ... ปีหน้าก็ หนู ป่วนเมืองสินะ...

ปล.สกินประธานอาเรียน่าย๊ากก

สุดยอดเรยครับ~  (ตูนี่ว่างนาดูเลยหว่ะ...)